در گفتوگوی «حمایت» با کارشناسان حقوقی بررسی شد؛
نحوه پیگیری اهانت به مقدسات
گروه قضایی- اهانت به ادیان و مقدسات یک جامعه از مواردی است که کم و بیش در جهان رخ میدهد و مردم نیز در واکنش به این موضوع اعتراض خود را با تجمع یا راهپیمایی نشان میدهند. روزهای آخر پاییز بود که حجتالاسلام سید ابراهیم رییسی، معاون اول قوه قضاییه در همایش ملی جایگاه ادیان الهی در نظامهای حقوقی از قابل پیگیری بودن اهانتهایی صحبت کرد که هر از گاهی در گوشه و کنار دنیا به مقدسات و مذاهب یک ملت رخ میدهد. وی عنوان کرد که «در ادیان الهی ظلم به خود، خدا، دیگران و محیط زیست محکوم است»، در این میان سوالی که مطرح میشود این است که در کنار جنبشها و تحرکهای مردمی، چه چارچوب قانونی برای برخورد با این مسایل وجود دارد؟ در این خصوص کارشناسان حقوقی پاسخ میدهند.
پیگیری اهانت به مقدسات
الهیار ملکشاهی، رییس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی در این باره به «حمایت» گفت: مردم هر جامعهای روشی برای زندگی خود در پیش میگیرند که در میان آنها یکی از ابعاد اصلی به دین و مذهب بازمیگردد که توهین به آن در بسیاری از ادیان جرم انگاری شده است.
وی ادامه داد: براساس قانون کشور ما به طور کلی اهانت جرم است و هر گونه اهانتی قابل پیگیری است و قانون مجازات اسلامی هم در این خصوص مواد قانونی مشخص را ارایه
کرده است.
رییس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه اهانت به ادیان از بعد داخلی و خارجی قابل بررسی و رسیدگی است، گفت: در بخش داخلی زمانی که اهانتی رخ دهد از سوی مراجع قضایی قابل پیگیری است و هر گاه فردی علیه گروهی که مورد اهانت قرار گرفته است، به مرجعی شکایت کند میتواند به حقوق از دست رفته خود، دست یابد. در عرصه بینالملل زمانی که اهانتی صورت گیرد، با توجه به کشور و ملت مورد نظر، اقدامهای حقوقی انجام میشود.
ملکشاهی گفت: اکنون با توجه به اینکه در جهان سیاست یک بام و دو هوا حاکم است با بروز اهانت از سوی یک گروه مشخص نمیتوان کاری انجام داد و اگر کاری هم انجام شود نمیتوان آن را به نتیجه مشخص رساند. البته محاکمی مانند دیوان کیفری بینالمللی وجود دارند که به مسایلی که ابعاد گسترده پیدا میکنند مانند نسلکشی، رسیدگی میکنند و این جنایتها را محکوم میکنند.
به گفته این نماینده مجلس، مسئولان قضایی کشور اغلب در هنگام بروز اینگونه مسایل اظهارات خود را در غالب واکنشهایی مانند بیانیه انجام میدهند تا جهانیان موضع سران جمهوری اسلامی ایران را بدانند.
اهانت از نگاه قانون اساسی
دکتر منصور رحمدل حقوقدان و استاد دانشگاه نیز در گفتوگو با «حمایت» در خصوص مساله دین در نظام حقوقی در شرایطی که اهانتی صورت گیرد، گفت: در حقوق داخلی طبق اصل 13 قانون اساسی ایرانیان زرتشتی و کلیمی و مسیحی تنها اقلیتهای دینی شناخته شده به حساب میآیند و در حدود قانون انجام مراسم دینی این گروهها آزاد است.
به گفته وی قانون اساسی ایران همین سه دین را، آن هم با قیودی که در قانون تعیین میشود به رسمیت شناخته است و سایر ادیان یا مکاتب ایدئولوژیکی اعم از اینکه ریشه الهی داشته باشند یا نه در قانون اساسی به رسمیت شناخته نشدهاند.
به گفته رحمدل، اساسا توهین به مقدسات هر فردی چه در قانون اساسی به رسمیت شناخته شده باشد یا نه، امری مذموم و خلاف اخلاق فردی و اجتماعی است.
وی در پاسخ به این سئوال که آیا فردی که مذهبش مورد توهین قرار گرفته است حق مراجعه به مراجع قضایی برای بهرهمندی از حمایتهای حقوقی را دارد؟ خاطرنشان کرد: برابر قوانین کشور ما هر فردی اجازه این کار را ندارد و البته در برخی موارد مردم نیز کمتر دست به چنین اقدامی
میزنند.
نظر قانون مجازات
ویمیافزاید: اما در کنار این موارد همانگونه که بیان شد، قانون مجازات اسلامی درباره توهین به مقدسات در ماده 513 مصوب 1375 بخش تعزیرات تاکید کرده است. این مدرس دانشگاه گفت: در این ماده توهین به مقدسات اسلام و یا هر یک از انبیای عظام، جرم شناخته شده است. این ماده بهتر بود که به صورت دقیقتری بیان میشد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: بر اساس آنچه بیان شد در قوانین کشور ما توهین به انبیای عظام توهین به دین مربوطه نیز تلقی شود و توهین کننده مورد پیگرد قانونی قرار میگیرد.
منبع:روزنامه حمایت
Categories:

